Chapter-02

ပင်လယ်လှိုင်းပုတ်သံများနှင့်အတူ ငွေသောင်ယံ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် လေပြည်အေးများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ချောအိဖြူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အေးချမ်းမနေခဲ့ပါ။

တစ်နေ့ခင်းလုံး ခင်ပွန်းသည် ကိုအောင်အောင်နှင့်အတူ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် လျှောက်လည်ခဲ့ကြသည်မို့ ဘေးလူကြည့်လျှင် သာယာပျော်ရွှင်နေသော စုံတွဲတစ်တွဲဟု ထင်မြင်စရာရှိသည်။ သို့သော် ချောအိဖြူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ဟိုတယ်ကားပါကင်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရိပ်တစ်ခုက ကြီးစိုးနေသည်။

“အိဖြူ… ဟိုနားလေးမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်မလား”

ကိုအောင်အောင်၏ မေးသံကြောင့် ချောအိဖြူ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများက တက်ကြွမှု မရှိလှ။ သူမ၏ အတွေးထဲတွင် မနက်က ကားဘက်ထရီ လာထောက်ပေးသော ကောင်လေး၏ မျက်နှာချောချောလေးကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ စိုင်းစိုင်း… ဟုတ်တယ်… သူ့နာမည် စိုင်းစိုင်းတဲ့။

ရှမ်းသံဝဲဝဲလေးနှင့် စကားပြောပုံ၊ သူမ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို မက်မက်မောမော ငေးကြည့်ခဲ့သော မျက်လုံးရိုင်းလေးများ၊ အင်္ကျီလက်မောင်းအောက်မှ ဖုထစ်နေသော ကြွက်သားဆိုင်များက သူမ၏ အာရုံများကို ဖမ်းစားထားသည်။ ကိုအောင်အောင်က သူမကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ အကြည့်များလောက် သူမကို ရင်ခုန်စေခြင်းမရှိတော့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

စိုင်းစိုင်းတစ်ယောက် ပင်လယ်ကမ်းစပ် ရှုခင်းအလှများကို ကင်မရာတစ်လုံးဖြင့် လိုက်လံမှတ်တမ်းတင်နေသော်လည်း သူ့ကင်မရာမှန်ဘီလူးထဲတွင် ဘယ်ပန်းချီကားကမှ မပြည့်စုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

“လှလိုက်တဲ့ မမဗျာ…”

စိုင်းစိုင်း ရေရွတ်မိသည်။ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ့စိတ်ကူးထဲတွင် မနက်က တွေ့ခဲ့ရသော မမ၏ ပုံရိပ်က နေရာယူထားသည်။ ပန်းနုရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ်လေးအောက်က ဝင်းဝါသော အသားအရေနှင့် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားသော တင်သားအလှများက သူ့သွေးများကို ဆူပွက်စေခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ မမ၏ ဘေးတွင် ခင်ပွန်းသည်ဟု ယူဆရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေပါလျက်နှင့် စိုင်းစိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မဖြစ်စဖူးသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။ မနက်က သူ မမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန် မမ၏ တုံ့ပြန်ပုံ… ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးနှင့် မျက်တောင်ကော့လေးများ ပုတ်ခတ်သွားပုံက မိမိအားမြူဆွယ်နေသည့်အလားဟု စိုင်းစိုင်းတယောက်ခံစားနေမိရှာသည်။

စိုင်းစိုင်း နေ့လယ်ခင်းအပူရှိန်ကြောင့် ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကားပါကင်ကို အရင်ဆုံး မျက်လုံးဝေ့ကြည့်မိသည်။ BMW ကားကြီး ပြန်မရောက်သေး။

“မမတို့ လည်ကောင်းနေတုန်းပဲ ရှိဦးမှာပေါ့…”

သူ့အခန်းလေးထဲတွင် အဲကွန်းဖွင့်ကာ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း အပြာနုရောင် ထဘီလေးအောက်က ကောက်ကြောင်းအလှကိုသာ မြင်ယောင်ကာ သက်ပြင်းချနေမိတော့သည်။

အချိန်ကား ညနေ ၅ နာရီခွဲခန့်…

နေရောင်ခြည် ပျောက်ကွယ်စပြုပြီး ဆည်းဆာရောင် သမ်းလာချိန်တွင် BMW ကားနက်ကြီး ဟိုတယ်ဆင်ဝင်အောက်သို့ ထိုးဆိုက်လာသည်။

“ကဲ… အိဖြူ၊ ကိုယ် ဒီကနေပဲ တန်းသွားတော့မယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက ဟိုဘက်ကမ်းခြေက ဘန်ကလိုမှာ စောင့်နေကြပြီ။ မင်း နားလိုက်တော့နော်”

အောင်အောင်က အလောတကြီးပြောရင်း ချောအိဖြူကို နှုတ်ဆက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ကိုအောင်… ဂရုစိုက်သွားနော်”

ချောအိဖြူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ကားတံခါးပိတ်ပြီးသည်နှင့် BMW ကားကြီးက အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။ ခင်ပွန်းသည် ထွက်သွားပြီဆိုသည်နှင့် ချောအိဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် လွတ်လပ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်… သူမ၏ မျက်လုံးအစုံက အလိုအလျောက် ကားပါကင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။

“ရှိနေပါ့မလား…”

သူမ မျှော်လင့်တကြီး လိုက်ရှာမိသည်။ ဟိုတယ်မီးရောင် မှိန်ပျပျအောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ထားသော Honda CRV အနက်ရောင်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချောအိဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးနုနုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“သူ ရှိနေသေးတာပဲ…”

ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသော နှလုံးခုန်သံကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မဖြစ်သင့်မှန်း သိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဆန္ဒကတော့ ထိုကားပိုင်ရှင် ကောင်လေးရှိရာသို့ တိမ်းညွတ်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

ချောအိဖြူ လွယ်အိတ်လေးကို ပြင်လွယ်ရင်း ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပုံမှန်ထက် ပိုသွက်လက်နေသလို၊ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်တော့ ဒီညနေခင်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင်နိမိတ်ဖတ်နေသလိုပင်။