Chapter-01

မနက်ခင်း ၁၀ နာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့လေး၏ လေထုမှာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟိုတယ်ကားပါကင်အတွင်းရှိ BMW Series 5 အနက်ရောင်ကားကြီး၏ ဘေးတွင်တော့ လေထုက အနည်းငယ်တင်းမာနေသည်။

“ကျစ်… ကွာ.. ဒီအချိန်မှ ဒုက္ခပါပဲ”

ဒေါက်တာအောင်အောင်တစ်ယောက် စတီယာရင်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကော်ဖီရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီရှည်ကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်နှာတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများက အထင်းသား။

“ကိုအောင်.. ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

ဘေးခုံမှ ချောအိဖြူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ကားမီးကြီးဖွင့်ထားမိခဲ့တာ နေမှာပါ အိဖြူရာ.. ဘက်ထရီ အားကုန်သွားပြီ။ ဒီနေ့ည သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားတာရှိသေးတယ်။ အခု ကမ်းခြေပတ်မယ်ဆိုမှ…”

အောင်အောင်၏ ညည်းတွားသံကြောင့် ချောအိဖြူ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွချကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ (၂) နှစ်အတွင်း (၃) ရက်သာ ရခဲ့သော ဒီခရီးစဉ်လေးတွင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြစ်ချင်မိသော်လည်း ခင်ပွန်းသည်၏ စိတ်တိုင်းမကျမှုများက အစပျိုးနေပြန်ပြီ။

ကားဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည့် ချောအိဖြူ၏ အလှက မနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် မှင်သက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။ အသက် (၃၃) နှစ်အရွယ်ဟု မထင်ရလောက်အောင် နုပျိုသော မျက်နှာပေး၊ ပန်းနုရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီလေးအောက်တွင် မို့မောက်တင်းရင်းနေသော ရင်သားအစုံနှင့် သေးသွယ်သော ခါးကျင်းကျင်းလေးအောက်မှ အပြာနုရောင် အပြောင်ဆင်ထဘီလေးဖြင့် ပိုမိုကြွရွနေသော တင်သားစိုင်လုံးလုံးလေးများက လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်။ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးနှင့် ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ ကျောလယ်ထိ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်နက်နက်လေးများက ပင်လယ်လေညင်းအဝှေ့တွင် တလွင့်လွင့်နှင့် ယောက်ျားသားတို့ ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည့် အလှပိုင်ရှင်ပင်။

ထိုစဉ် Honda CRV အနက်ရောင်တစ်စီး သူတို့ကားနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးဆိုက်လာသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူ လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချောအိဖြူ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

“အစ်ကိုတို့… ကားပျက်နေတာလားဗျ.. ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ”

ရှမ်းသံဝဲဝဲလေးနှင့် အသံချိုချိုလေးက ချောအိဖြူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူ့နာမည် စိုင်းစိုင်း။ ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ ကမ်းခြေသို့ အလည်လာသော တတိယနှစ် စက်မှုကျောင်းသားလေး။ အသက် (၂၂) နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဗလထောင့်ထောင့်မောင်းမောင်းနှင့် ကိုရီးယားမင်းသားတစ်ယောက်လို ချောမောလှသည်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို လက်ခေါက်ဝတ်ထားပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီရှည်၊ ဘွတ်ဖိနပ်အနက်ရောင်တို့ဖြင့် လူက စမတ်ကျပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။

“ညီလေးရေ.. အစ်ကို့ကား ဘက်ထရီကုန်သွားလို့.. အားလေးများ ကူပီး ထောက်ပေးလို့ရမလား”

အောင်အောင်က အားကိုးတကြီး ပြောလိုက်သည်။ စိုင်းစိုင်းက ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ရပါတယ် အစ်ကို.. ခဏလေးနော်”

စိုင်းစိုင်းက သူ့ကားကို BMW ရှေ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ဘက်ထရီကြိုးများကို ထုတ်ကာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကားဘွန်းနက်ဖွင့်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသော စိုင်းစိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သန်မာသော လက်မောင်းကြွက်သားများက လှုပ်ရှားနေသည်။

ထိုအချိန်လေးအတွင်း စိုင်းစိုင်း၏ အကြည့်တို့က ချောအိဖြူထံသို့ မကြာခဏ ရောက်ရှိလာသည်။ ရိုးသားဟန်ရှိသော်လည်း လူပျိုပေါက်စလေးတစ်ယောက်၏ သဘာဝအတိုင်း တောင့်တင်းလှပသော အိမ်ထောင်သည်မမ တစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် စိတ်ဝင်စားမှုအကြည့်များက ဖုံးဖိမရ။ ချောအိဖြူ၏ လည်တိုင်ဖြူဖြူ၊ အင်္ကျီပါးလေးအောက်မှ ရင်ခုန်သံမြန်နေသော ရင်သားအစုံနှင့် ထဘီကျပ်ကျပ်လေးအောက်မှ ကောက်ကြောင်းအလှများကို စိုင်းစိုင်း ခိုးခိုးကြည့်နေမိသည်။

ချောအိဖြူသည်လည်း ထိုအကြည့်များကို သတိပြုမိသည်။ အိမ်ထောင်သက် (၈) နှစ်တာ ကာလအတွင်း ကလေးမရသေးသော သူမအဖို့ ခင်ပွန်းသည်၏ အလုပ်ရှုပ်မှုများကြားတွင် ခြောက်သွေ့နေခဲ့ရသည်။ ယခုလို ချောမောပြီး တောင့်တင်းသန်မာသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ခံရချိန်တွင် သူမရင်ထဲ၌ ဗြောင်းဆန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ဒီကောင်လေးကြောင့် ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

“ကဲ.. အစ်ကို စက်နှိုးကြည့်လိုက်ပါ”

စိုင်းစိုင်း အောင်အောင်ဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချောအိဖြူဘက်သို့ အကြည့်ပြန်ရောက်သွားသည်။ ချောအိဖြူက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို သပ်တင်လိုက်ရင်း စိုင်းစိုင်းကို ကြည့်ကာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ စိုင်းစိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

“ဝုန်း…”

ကားစက်နှိုးသံနှင့်အတူ အောင်အောင်၏ ဝမ်းသာအားရအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟား.. ရပြီဟေ့.. ကျေးဇူးပါပဲ ညီလေးရာ”

“ရပါတယ် အစ်ကို.. အဆင်ပြေသွားရင် ဝမ်းသာပါတယ်”

စိုင်းစိုင်းက ပြုံး၍ ပြောနေသော်လည်း သူ့အာရုံက ချောအိဖြူထံတွင်သာ ရှိနေသည်။ ချောအိဖြူကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မရိပ်မိအောင် စိုင်းစိုင်းကို မျက်တောင်ကော့လေးများ ပုတ်ခတ်ကာ နှုတ်ဆက်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

“ညီလေး.. ဒီဟိုတယ်မှာပဲ တည်းတာလား.. နောက်မှ ကျေးဇူးဆပ်မယ်ကွာ.. အခုတော့ အစ်ကိုတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို.. ကောင်းကောင်းသွားပါဗျ”

ကားပေါ်တက်ခါနီးတွင် ချောအိဖြူက စိုင်းစိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စိုင်းစိုင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် အသာသပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောအိဖြူ မျက်နှာလေး ရဲခနဲဖြစ်ကာ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဆောင့်ခုန်သွားသည်။

ကားမောင်းထွက်သွားသည့်တိုင် နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှတဆင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်လေးကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီည အောင်အောင်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားသည်မို့ သူမတစ်ယောက်တည်း ဟိုတယ်ခန်းထဲ ကျန်ရစ်ခဲ့မည့်အချိန်ကို တွေးမိရင်း… ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရင်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။