Chapter-04

ပင်လယ်ကမ်းခြေခရီးစဉ် ပြီးဆုံး၍ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသော်လည်း ချောအိဖြူနှင့် စိုင်းစိုင်းတို့၏ စိတ်အစဉ်ကတော့ ဟိုတယ်အခန်းရှေ့ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည့် ညတစ်ညဆီမှာပင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုတွင် စိတ်ထင်ရာ မလုပ်လိုက်ရ၊ စည်းမကျော်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုမပြည့်စုံမှုကပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဉ်ကြိုးကို ပိုမိုခိုင်မြဲစေခဲ့သည်။ “နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ဆုံရမယ်” ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တခိုး ရှင်သန်နေသည်။

တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းမှ ဖန်နန်းတော်

ရန်ကုန်မြို့၏ အချက်အချာကျပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ခေတ်မီ (၄) ထပ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ခန့်ညားစွာ တည်ရှိနေသည်။ ထိုတိုက်ကြီးမှာ ချောအိဖြူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းဆိုင် “La Belle” ပင်ဖြစ်သည်။

ဘန်ကောက်မှ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းပညာဖြင့် ဘွဲ့ရလာပြီးနောက် ချောအိဖြူသည် သူမ၏ ပင်ကိုအနုပညာဓာတ်ခံနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဤဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သော ဒီဇိုင်းနာတစ်ယောက်ပီပီ သူမ၏ လက်ရာများကို ရုပ်ရှင်မင်းသမီးများ၊ တီဗီအစီအစဉ် တင်ဆက်သူများနှင့် အထက်တန်းလွှာ လေဒီများက ပွဲတက်ဝတ်စုံအဖြစ် အထူးတလည် အသုံးပြုကြသည်။

ဆိုင်၏ အောက်ထပ်နှင့် ပထမထပ်ကို ခမ်းနားသော Showroom အဖြစ် ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ဒုတိယထပ်တွင်တော့ ဒီဇိုင်းအဖွဲ့နှင့် ရုံးခန်းများ ရှိသည်။ သို့သော်… လူသိနည်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုမှာ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရှိသည်။

အပေါ်ဆုံး (၄) လွှာသည် ချောအိဖြူ၏ သီးသန့်ကမ္ဘာလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ရုံးခန်း၊ ဧည့်သည်တွေ့ခန်းအပြင် အလုပ်များ၍ အိမ်မပြန်ချင်သည့်ညများတွင် အနားယူရန်အတွက် ဇိမ်ခံအိပ်ခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းပါ ထည့်သွင်းဖွဲ့စည်းထားသည်။ ထိုနေရာသည် အောင်အောင်ပင် သိပ်မလာဖြစ်သော သူမ၏ လွတ်လပ်ရေးနယ်မြေဖြစ်သည်။

ယနေ့လည်း ချောအိဖြူတစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲတွင် ဒီဇိုင်းတစ်ခု ဆွဲနေရင်း ဖုန်းလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မနက် ၁၀ နာရီမှ ည ၇ နာရီအထိ အလုပ်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမစိတ်များက ဂယောက်ဂယက်။

“တီ… တောင်…”

Message ဝင်လာသံ ကြားသည်နှင့် သူမအပြုံးလေး ပွင့်သွားသည်။

“မမ.. နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။ ကျွန်တော်တော့ အခုမှ ကျောင်းဆင်းလို့ ခြံဘက်သွားမလို့…”

စိုင်းစိုင်းဆီမှ စာလေးကို ဖတ်ရင်း ချောအိဖြူ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ်လောက်သာ ပို့ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုစာလေးများက သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှလုံးသားကို ရေလောင်းပေးသလိုပင်။

ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် (၂) ပတ်တာ ကာလသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ကမ္ဘာခြားနေသကဲ့သို့ ရှည်လျားလွန်းလှသည်။ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနှင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မဆက်သွယ်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ရင်ထဲရှိ လွမ်းဆွတ်မှုဒီရေအဟုန်ကတော့ မလျော့ကျသွားခဲ့။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို စိုင်းစိုင်းက စတင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

တားမြစ်ထားသော ဖိတ်ခေါ်သံ

နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် ချောအိဖြူ၏ ဖုန်းဆီသို့ Message လေးတစ်စောင် ဝင်လာသည်။

“မမ… ကျွန်တော် မမကို အရမ်းလွမ်းတာပဲဗျာ။ မမနဲ့ တွေ့ပါရစေ… နော် မမ”

ဖုန်း Screen ပေါ်က စာသားလေးကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ချောအိဖြူ၏ လက်ဖျားလေးများ အေးစက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း တုန်ခါသွားသည်။ သူမသည်လည်း ထိုလူငယ်လေးနှင့် တွေ့ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်ကုန်မြို့ဆိုသည်က အပေါက်စေ့သော မြို့ကြီးဖြစ်ပြီး သူမလို နာမည်ဂုဏ်သတင်းရှိသော အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖို့ လူမြင်ကွင်းတွင် တွေ့ဆုံရန် မလွယ်ကူလှပေ။

ချောအိဖြူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ စာပြန်လိုက်သည်။

“ဘယ်မှာ တွေ့မှာလဲဟင်…”

“မမဆီကို ဖုန်းခေါ်လို့ အဆင်ပြေလားဟင် မမ”

“ရပါတယ်… မမကို ခေါ်လိုက်လေ”

ချောအိဖြူ သူမ၏ ရုံးခန်းတံခါးကို Lock ချလိုက်ပြီး ဖုန်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မကြာမီ ဖုန်းမြည်လာသည်။

“ဟဲလို… မမ”

စိုင်းစိုင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချောအိဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်။ စိုင်းစိုင်းက ဆရာစံလမ်းရှိ နာမည်ကြီး ကိုရီးယားစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ညွှန်းဆိုသည်။ ထိုဆိုင်သည် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအတွင်း သီးသန့်ဆန်ဆန် တည်ရှိပြီး လုံခြုံစိတ်ချရသော Private Room များရှိကြောင်း၊ လူရှင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ချောအိဖြူ သဘောကျသွားသည်။ လာမည့် သောကြာနေ့ နေ့လယ် (၂) နာရီတွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြလေသည်။

ကော်ဖီရောင် ဇာသားအောက်က ဖိတ်ခေါ်မှု

သောကြာနေ့ နေ့လယ်ခင်း…

ချောအိဖြူတစ်ယောက် မှန်ရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာ အလှပြင်နေမိသည်။ သူမ၏ အလှတရားကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေရန် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လိုက်သော ဝတ်စုံမှာ မြင်သူ ငေးမောဖွယ်ရာပင်။

ကော်ဖီရောင် ဇာသားပါးပါး လက်ပြတ်အင်္ကျီလေးအောက်တွင် အနက်ရောင် လည်ဟိုက် အသားကပ် Cami လေးကို ခံဝတ်ထားရာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ရင်သားမို့မို့တို့က ဇာကွက်ကြားမှတဆင့် လျှပ်တစ်ပြက် ဖမ်းစားနေသလိုရှိသည်။ အောက်ပိုင်းတွင် ကော်ဖီရောင် ပိုးသားအပြောင်ဆင် ထဘီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တင်သားစိုင်လုံးလုံးလေးများက ပိုးသားအောက်တွင် တုန်ခါနေသည်။

သူမ ကားလေးကို ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ကာ ချိန်းဆိုထားရာ ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

Private Room ထဲက ရင်ခုန်သံ

စိုင်းစိုင်း ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဆိုင်က အဆင့်မြင့်လှသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်များ အုပ်ဆိုင်းနေသော ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ကိုရီးယားရိုးရာပုံစံ သပ်ရပ်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ချောအိဖြူ ရောက်သွားချိန်တွင် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက “ကိုစိုင်းစိုင်း” အမည်ဖြင့် ချိန်းထားကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အထဲဆုံးတွင်ရှိသော သီးသန့်အခန်းလေးဆီသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော ကိုရီးယားစတိုင် အခန်းငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြမ်းခင်းပေါ်တွင် ဖျာဖြူလေးများ ခင်းထားပြီး လေးထောင့်စားပွဲပုလေးတစ်လုံး ရှိသည်။

“မမ…”

စိုင်းစိုင်းက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်သည်။ သူသည်လည်း စမတ်ကျကျ ဝတ်စားထားသည်။

“ထိုင်ပါဦး မမ”

ချောအိဖြူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူမ စိုင်းစိုင်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မထိုင်ဘဲ စိုင်းစိုင်း၏ ဘေးချင်းကပ်လျက် ဖျာလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူလေးက သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရင်းနှီးမှုကို ပိုမိုတိုးမြှင့်လိုက်သလိုပင်။

ချောအိဖြူ စိတ်ထဲတွင် စိုင်းစိုင်းကို အတော်လေး အထင်ကြီးသွားသည်။ အစက လူငယ်လေးမို့ သာမန် ချစ်သူစုံတွဲများသွားသည့် မီးမှိန်မှိန် အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးများ ခေါ်သွားမလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။ ယခုတော့ လူကုံထန်များသာ လာနိုင်သည့် အဆင့်မြင့်နေရာ၊ ဈေးကြီးပေးရသော်လည်း လုံခြုံပြီး အပြင်လူမမြင်နိုင်သည့် နေရာမျိုးကို ရွေးချယ်တတ်သော စိုင်းစိုင်း၏ အဆင့်အတန်းကို သူမ သဘောကျသွားသည်။

မထင်မှတ်ထားသော ဆုံစည်းမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု

အစားအသောက်များ မှာယူပြီးနောက် နှစ်ဦးသား စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။ ယခုမှသာ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် သေချာမေးမြန်းဖြစ်ကြသည်။

“မမက တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဖက်ရှင်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာလေ…”

“ကျွန်တော်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေး ဝါသနာပါတယ် မမ.. အခု RIT မှာ ကျောင်းတက်ရင်း တဖက်က စိုက်ခင်းလုပ်နေတာ”

စိုင်းစိုင်း RIT ကျောင်းသားမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ချောအိဖြူ အံ့ဩသွားသည်။

“ဒါဆို မောင်လေး.. အင်္ဂလိပ်စာဌာနက ဆရာမ ဝေဝေယုကို သိလား”

“ဟာ… တီချယ်ဝေလား.. သိတာပေါ့။ ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးပဲလေ။ ချောလည်းချော၊ စာသင်လည်း ကောင်းတယ်”

“အဲဒါ မမရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းလေ…”

နှစ်ဦးသား ကမ္ဘာကြီး ကျဉ်းမြောင်းပုံကို အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုအကြောင်းအရာက သူတို့နှစ်ဦးကို ပိုမိုရင်းနှီးသွားစေသည်။

စကားပြောနေရင်း စိုင်းစိုင်း၏ မျက်လုံးများက မရိုးမသား ဖြစ်လာသည်။ ချောအိဖြူ ရယ်မောလိုက်တိုင်း တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားတတ်သော လည်ဇာပါးပါးအောက်က ရင်ညွန့်မို့မို့လေးများနှင့် အနက်ရောင်အတွင်းခံ လည်ဟိုက်ကြားမှ ဖြူဖွေးနုဆွတ်နေသော ရင်သားအလှများက စိုင်းစိုင်းကို ပြုစားနေသည်။

ကိုရီးယားစားပွဲပုလေးဖြစ်သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရရာ ချောအိဖြူက သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဘေးတစ်စောင်းလွှဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ လက်ကလေးထောက်ကာ စကားပြောလိုက်၊ ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက် လုပ်တိုင်း ပိုးသားထဘီအောက်မှ ပေါင်တံသွယ်သွယ်နှင့် တင်ပါးစိုင်အိအိကြီးများ၏ အကွေးအကောက် အလှအပများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ချောအိဖြူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း စိုင်းစိုင်း သူမ၏ အလှအပများကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို ရိပ်မိသည်။ သို့သော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမ၏ ပင်ကိုယ်အလှတရားများကို လိုသည်ထက်ပို၍ပင် ပေါ်လွင်အောင် နေပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူတိုင်းက “ကြည့်စမ်းပါ… မင်းအတွက်ပါပဲ” ဟု တိတ်တဆိတ် ပြောနေသလိုပင်။

နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် ကတိ

ညနေ ၅ နာရီခန့် ရောက်သောအခါ အချိန်ကုန်မှန်းမသိ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ စကားကောင်းနေရင်း မခွဲချင်ကြသော်လည်း အိမ်ပြန်ချိန် တန်ပြီဖြစ်၍ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဆိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

“နောက်အပတ်ကျရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်နော် မမ”

“အင်းပါ မောင်လေးရဲ့…”

ကားပါကင်တွင် လူချင်းခွဲခွာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်အစဉ်ကတော့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဒီထက်ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိရန် မဝေးတော့မှန်း နှစ်ဦးသား အလိုလို နားလည်လိုက်ကြလေတော့သည်။