Chapter-02

ရိုးရိုးအေးအေးလေးနဲ့ နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ ကျွန်မကို အစစအရာရာ ကူညီပေးတတ်တဲ့ စိုင်းကို တပည့်လေးလို၊ မောင်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမိခဲ့တာ အမှန်ပါ။ စိုင်းက ကျွန်မထက် (၁၃) နှစ်လောက် ငယ်ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အခုတော့ ကျွန်မဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဒီတပည့်လေးနဲ့ အနေနီးချင်လာမိပါတယ်။ ကျွန်မက အထီးကျန်လွန်းနေချိန်မှာ စိုင်းက ကျွန်မအပေါ် အစစအရာရာ အလိုလိုက်၊ အကြိုက်ဆောင်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်လွန်းတာရယ်၊ ဘယ်အလုပ်ကိုမဆို မညည်းမညူ ကူညီပေးတတ်တာရယ်ကြောင့် ချောမောတဲ့ ကျွန်မရဲ့ တပည့်လေးကို ပိုပြီး သတိထားမိလာပါတယ်။

စိုင်းကလည်း ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အချိုးအစားလေးတွေကို နှစ်ယောက်သား အတူတူ သွားလာနေစဉ်မှာ ခိုးခိုးကြည့်တတ်တာကို သတိထားမိတော့ ကျွန်မဟာ ရင်တုန်မိ၊ ကြည်နူးမိသလို စိတ်တွေ ပိုပြီး လှုပ်ရှားနေမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မဆိုးမိဘဲ ကောင်လေးဟာလည်း ကျွန်မအပေါ် မရိုးသားတဲ့ စိတ်တွေရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတော့… အရင်က ကျွန်မကို လာရောက်ပိုးပန်းတဲ့သူတွေကို စိတ်ဆိုးခဲ့သလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အခုတပည့်လေးအပေါ်ကျတော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စိတ်မဆိုးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

“တစ်နေ့နေ့မှာတော့ တပည့်လေးက ကျွန်မအပေါ် အရဲစွန့်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လာမလား” ဆိုပြီး စိတ်ကူးယဉ် မျှော်လင့်နေရတာနဲ့တင် မောနေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

စိုင်းကလည်း သူ့ဆရာမလေးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအပေါ် မရိုးသားတာကို သိနေရပြီး ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်လုံးအလှတွေကို ခိုးကြည့်တတ်တော့… ဘာရယ်မသိ သူကြိုက်တာလေးတွေကို လုပ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်ကလည်း တားမရအောင် ဖြစ်မိပါတယ်။ ကျွန်မဟာ နောက်ပိုင်းမှာ စိုင်းနဲ့ နှစ်ယောက်သား အိမ်ထဲမှာ ကူညီနေတဲ့အချိန်၊ စာသင်ပေးနေတဲ့အချိန်တွေနဲ့ အပြင်မှာ လူရှင်းတဲ့နေရာလေးတွေကို အတူတူ လျှောက်လည်တဲ့ အချိန်လေးတွေမှာ… ကိုယ်လုံးပေါ် အသားကပ်အင်္ကျီလေးတွေ၊ ရင်ဟိုက်အင်္ကျီလေးတွေနဲ့ အကောက်အကွေး၊ အမို့အမောက် အဝေ့အဝိုက်လေးတွေ ပီပီပြင်ပြင် ပေါ်လွင်စေမယ့် အသားကပ် ဂါဝန်လေးတွေ၊ ထမီပါးပါးလေးတွေနဲ့ ထမီအပြောင်လေးတွေကို ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်ပြီး သူကြည့်ချင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်လုံးအလှ အဖုအထစ်လေးတွေကို တပည့်လေး မြင်သာအောင် မသိမသာ ပြသနေမိပါတော့တယ်။

စိုင်းက အမြဲတမ်း ကျွန်မရဲ့ နောက်ဖက်မှာ ကပ်လျှောက်လေ့ရှိတာမို့ အိမ်ထဲမှာဆိုရင် လိုတာထက်ပိုပြီး ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး လျှောက်ပြတတ်သလို၊ သူ့ကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းလေးထဲ ဝင်ရဲအောင် ပစ္စည်းလေးတွေ ခဏခဏ သွားယူခိုင်းနေမိပါတယ်။ ကျွန်မက မိန်းမသားလည်းဖြစ်၊ ဆရာမလည်းဖြစ်တဲ့အပြင် အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်မို့ ကောင်လေး အထင်သေးသွားမှာကို တစ်ကြောင်း၊ သိက္ခာကို တစ်ကြောင်း ငဲ့နေရတာမို့ ဇာတ်လမ်းကို အရင်မစရဲခဲ့ပါဘူး။ စိုင်းကလည်း သူ့ဆရာမလေး ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးသွားမှာ ဒါမှမဟုတ် အလိုမတူမှာကို ကြောက်နေပုံရပါတယ်။ မရိုးသားကြတဲ့ ကျွန်မနဲ့ စိုင်းဟာ… “ဓာတ်ဆီပေါ် ကျလာမယ့် မီးစလေး” လို အခွင့်အရေးလေးကိုသာ နှစ်ဦးသား စိတ်ထဲမှာ ကြိတ်ပြီး စောင့်မျှော်နေမိကြတာ အမှန်ပါ။

ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ အလွန်ကို မျှော်လင့်ထားရတဲ့နေ့ တစ်နေ့ကို ရောက်လာပါတော့တယ်။