Chapter-02

သောကြာနေ့ည…။ အပြင်မှာ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲရွာနေသလို၊ လေတိုးသံတွေကလည်း တဝေါဝေါနဲ့ ဆူညံနေတယ်။ စိုင်း ပြန်သွားပြီးကတည်းက အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားပြန်တယ်။ ရေမိုးချိုး၊ အလှဆီလေးတွေလိမ်းပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းမို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးအောင် အတွင်းခံ ဘရာစီယာကို ချွတ်ထားလိုက်ပြီး ပိုးသား ညဝတ်အင်္ကျီ ပါးပါးလေးကိုပဲ ဝတ်ထားမိတယ်။ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲရင်း တီဗီကြည့်နေပေမယ့် စိတ်က ဟိုရောက်ဒီရောက်နဲ့ ဂနာမငြိမ်။ ည ၁၁ နာရီခွဲကျော်တော့ မီးပိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ည ၁၂ နာရီတိတိ…။ မိုးသံလေသံတွေကြားထဲက တံခါးခေါက်သံလိုလို ကြားလိုက်ရတာကြောင့် မှေးကနဲ ဖြစ်နေရာကနေ လန့်နိုးသွားတယ်။ “ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူပါလိမ့်” ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ တံခါးဝကို သွားပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ…

“ဟင်… စိုင်း”

မိုးရေတွေကြားမှာ ရပ်နေတဲ့သူက စိုင်း။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျမ အကြိုက်ဆုံး နှင်းဆီပန်းစည်းကြီးရယ်၊ မီးထွန်းထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ဘူးလေးရယ်ကို ကိုင်လို့။ မိုးရေတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ သူ့ပုံစံက သနားစရာကောင်းသလို၊ ချစ်စရာလည်း ကောင်းနေပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျမ မျက်နှာဆီမှာ မဟုတ်။ အိမ်ထဲက မီးရောင်ကြောင့် ပါးလွှာတဲ့ ပိုးသားအင်္ကျီအောက်က အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတဲ့ ကျမရဲ့ ကိုယ်လုံးအလှဆီမှာ ရောက်နေခဲ့တယ်။ အတွင်းခံမပါတဲ့ ရင်သားအစုံရဲ့ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေမှုက သူ့အကြည့်တွေကို ဖမ်းစားထားသလိုပေါ့။

“Happy Birthday ပါ တီချာ…”

“ဟယ်… စိုင်းရယ်… ဒီကောင်လေးတော့.. မိုးကြီးလေကြီးထဲကွယ်… လာလာ.. အထဲကို အရင်ဝင်…”

အံ့ဩဝမ်းသာစိတ်နဲ့ ကျမရဲ့ အဝတ်အစား အနေအထားကို သတိမထားမိဘဲ သူ့ကို အိမ်ထဲ ခေါ်လိုက်မိတယ်။ စိုင်းက အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ တံခါးကို ချက်ချပြီး ပိတ်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းမီးရောင်အောက်မှာ ကျမတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်။

“တီချာ.. တစ်ခါပြောဖူးတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေလို့ပါ… အိပ်နေတဲ့ တီချာကို လာနှိုးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်”

“ရပါတယ် စိုင်းရယ်… တကူးတက လာပြီး မွေးနေ့ကို အမှတ်ရပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲကွယ်… ပန်းတွေကလည်း လှလိုက်တာ”

ကိတ်မုန့်ပေါ်က ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကို မှုတ်ဖို့ပြင်တော့ စိုင်းက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

“ဆုတောင်းပြီးမှ မှုတ်နော် တီချာ… တီချာ့ ဆုတောင်းတွေ ပြည့်ပါစေ၊ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေ…”

ကျမ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မီးလေးကို မှုတ်လိုက်ရင်း… “ကျေးဇူးပါပဲကွယ်… စိုင်းလည်း ဘဝမှာ အောင်မြင်ပါစေ၊ စာကြိုးစားနော်… ပြီးတော့ ကောင်မလေး လှလှလေးတွေနဲ့ တွေ့ပါစေ…”

ကျမ စကားကြောင့် စိုင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ “ဟာ… တီချာကတော့ လုပ်ပြီ… တွေ့မယ်ဆိုရင် တီချာလို သိပ်လှတဲ့ သူမျိုးကိုပဲ တွေ့ရပါစေ တီချာ…”

“ခိခိ… သွား… တီချာက အိုနေပြီလေ… ဘယ်မှာ လှသေးလို့လဲ…”

“သူများတွေအတွက်တော့ မသိဘူး၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တီချာက သိပ်လှတာပဲ… ကျွန်တော့် မျက်စိထဲမှာ တီချာက လုံးဝ မအိုသေးပါဘူး… တီချာ့ ခင်ပွန်းကို ကျွန်တော် တအား အားကျတာပဲ၊ ဒီလောက်လှတဲ့ နတ်သမီးလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရထားတာလေ…”

စိုင်းရဲ့ စကားတွေက ကျမရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထိမှန်သွားစေတယ်။ “စိုင်းရယ်… တချို့သူတွေက ရပြီးရင် မေ့သွားကြတာပါပဲ… ကြည့်ပါလား.. ဆရာမ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေနေရတာ…”

“ဆရာမ ခင်ပွန်းက တာဝန်နဲ့မို့ပါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သာဆိုရင်… ဒီလောက်လှတဲ့ ဆရာမကို ဒီလို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး…”

စိုင်းရဲ့ အသံက တုန်ခါပြီး လေးနက်နေတယ်။ အပြင်က မိုးသံတွေကြားမှာ သူ့အသံက ကျမရဲ့ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတယ်။ ပါးလွှာတဲ့ အင်္ကျီအောက်က ကျမရဲ့ အလှအပတွေကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်နေတဲ့ သူ့အကြည့်တွေကြောင့် ကျမ မျက်နှာတွေ ပူထူလာပြီး ရှက်စိတ်ဝင်လာတယ်။

“အိုး… ခဏလေးနော်… ဟို… ဟို… တီချာ အဝတ် သွားလဲလိုက်ဦးမယ်…”

ရှက်ရှက်နဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်လာခဲ့ပေမယ့် အခန်းတံခါး ပိတ်ဖို့ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မေ့တာလား၊ တမင်ဖွင့်ပေးထားခဲ့တာလား ဆိုတာ ကျမကိုယ်တိုင်တောင် ဝေခွဲမရတော့။ နောက်ကနေ လိုက်ဝင်လာတဲ့ ခြေသံ၊ ပြီးတော့ တံခါးချက်ချလိုက်တဲ့ “ဂျလောက်” ဆိုတဲ့ အသံ…။

“စိုင်း… ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ… သူများ ရှက်လို့ပါဆို…” ကျမ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတုန်း စိုင်းက အနားကို ရောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

“ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး တီချာရယ်… တီချာ့ အလှတွေက ကျွန်တော့်ကို ပြုစားနေပြီ… တီချာ သိပ်လှတာပဲဗျာ…”

“သွား… တီချာက စုန်းမမှ မဟုတ်တာ… ဘယ်သူ့ကို ပြုစားနိုင်မှာလဲ…”

စိုင်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ကျမရဲ့ ခါးလေးကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ကျမရဲ့ ရင်သားတွေနဲ့ တစ်တန်းတည်း…။

“တကယ်ပါ တီချာရယ်… အမှန်ပြောရရင် တီချာ့ အလှတွေကို ကျွန်တော် ခိုးခိုးကြည့်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတာ… ဒီည ဒီဝတ်စုံလေးနဲ့ တီချာက အလှဆုံးပဲ…”

ကျမ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း “ကောင်လေးနော်… ကိုယ့်တီချာကို အဲဒီလို ပြောရလား… ငရဲကြီးမယ် သိလား” လို့ ဟန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လေသံက ပျော့ပျောင်းနေသလို မျက်လုံးတွေက ဖိတ်ခေါ်နေမှန်း စိုင်း သိပုံရတယ်။

“တီချာရယ်… သိပ်လှတဲ့ တီချာနဲ့ အတူတူ နေရရင်လေ… ငရဲကျလည်း ကျွန်တော် မကြောက်တော့ပါဘူး…”