Chapter-01

ထိုနေ့ကတော့ အောင်အောင်ရဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်ပါတယ်။ စိုင်းစိုင်းနဲ့ ကျောင်းက သူငယ်ချင်း ၄-၅ ယောက်လောက်ကို အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ကြတာပါ။ အောက်ထပ်က အောင်အောင်ရဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ အရက်လေးတွေနဲ့ သောက်စားပျော်ပါးနေကြရင်း ည ၁၀ နာရီလောက် ရောက်တော့ အားလုံးလိုလို မူးပြီး အိပ်မောကျသွားကြပါတယ်။ စိုင်းစိုင်းကတော့ အရက်မသောက်တဲ့သူမို့ အခန်းထဲက အရက်ပုလင်းတွေနဲ့ စားသောက်ပြီးသား ပန်းကန်တွေကို သိမ်းဆည်းကာ မီးဖိုချောင်က ပန်းကန်ဆေးစင်ဆီ သယ်သွားပါတယ်။ စိုင်းစိုင်းက ပန်းကန်တွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆေးကြောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရွာသွန်းနေဆဲပါ။

မိုးက သည်းထန်စွာ မနားတမ်း ရွာချနေချိန်မှာ ရတီက အိပ်ခါနီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အလှဆီလေးတွေ လိမ်းလိုက်ပြီး၊ ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီ ပျော့ပျော့လေးကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပါတယ်။ မအိပ်ခင် သောက်နေကျ အားဆေးတစ်လုံးကို သောက်ဖို့အတွက် အောက်ထပ်က ရေခဲသေတ္တာရှိရာဆီ အပေါ်ထပ်က သူမရဲ့ အိပ်ခန်းလေးထဲကနေ လှေကားအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ အောက်ထပ် ရောက်တော့ ပန်းကန်ဆေးစင်နားမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပန်းကန်ဆေးနေတဲ့ စိုင်းစိုင်းကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ဟော… စိုင်း… ညကြီးမင်းကြီး တစ်ယောက်တည်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲဟင်”

“သြော်… မမ… ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ပြီးသား ပန်းကန်တွေ မပြန်ခင် ဆေးပေးထားတာပါ မမ။ အသံကျယ်သွားလို့ မမကို နှောင့်ယှက်မိသွားလားဟင်”

“မဟုတ်ပါဘူး စိုင်းရဲ့။ မမက အိပ်ခါနီး အားဆေးသောက်မလို့ ရေလာယူတာပါ။ ဒါနဲ့ အောင်အောင်နဲ့ အခြားသူတွေရော…”

စိုင်းစိုင်းက ပြုံးပြီး… “ညနေက သောက်တာ နည်းနည်းများသွားကြလို့ မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားကြပြီ မမ”

“ဒီကောင်လေးတွေတော့လေ… သောက်လိုက်ရင် မပြောချင်ဘူး။ လာ… လာ… မမ ကူဆေးပေးမယ်”

နှစ်ဦးသား ပန်းကန်လေးတွေ ဆေးကြောရင်း စကားတပြောပြောနဲ့ ရှိနေကြပါတယ်။ အပြင်မှာတော့ မိုးက သည်းနေတုန်းပါပဲ။ ပန်းကန်ဆေးစင်မှာ အတူတူ နီးကပ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် အိပ်ခါနီး ပိုးသားအသားကပ် ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလေးကို ဝတ်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့ အစ်မ ရတီရဲ့ လုံးကြီးပေါက်လှ ကိုယ်လုံးအလှကို စိုင်းစိုင်းက နီးနီးကပ်ကပ် မြင်နေရပါတယ်။ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ရတီရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေနဲ့ ပန်းကန်လေးတွေ အပေးအယူလုပ်ချိန်မှာ ထိတွေ့မိတဲ့ အထိအတွေ့လေးတွေက စိုင်းစိုင်းရဲ့ မရိုးသားတဲ့ စိတ်တွေကို နိုးထလာစေပါတော့တယ်။

ရတီမှာလည်း ပန်းကန်ဆေးနေရင်း စိုင်းစိုင်းနဲ့ မကြာခဏ လက်ချင်းထိတွေ့မိတဲ့ အထိအတွေ့လေးတွေကြောင့် ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ် တုန်နေရပါတယ်။ မပြောတတ်တဲ့ ကြည်နူးမှုတွေနဲ့အတူ၊ သူမ အိပ်ခါနီးမို့ အသားကပ် ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလေးကို ဝတ်ထားမိတာကို အခုမှ သတိရလိုက်ပါတယ်။ စိုင်းစိုင်းရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်လေးတွေက သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးပေါ် ခဏခဏ ကျရောက်နေတာကို သတိပြုမိသွားတော့ မချောလေး ရတီတစ်ယောက် တော်တော်လေး ရှက်သွားမိပါတော့တယ်။

ရတီဟာ အိပ်ရာဝင်တော့မှာမို့ အတွင်းခံ ဘရာစီယာနဲ့ ဘောင်းဘီတိုတွေကို ချွတ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး အလှဆီလေးတွေ လိမ်းပြီးမှ၊ ပါးလွှာတဲ့ ပိုးသားညဝတ်စကတ်လေးကို ဝတ်ပြီး ဆင်းလာတာပါ။ စိုင်းစိုင်းကို တွေ့တော့မှ သူမမှာ ပါးလွှာတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလေး ဝတ်ထားတာကို မေ့သွားပြီး ပန်းကန်တွေ အတူတူ ကူဆေးနေမိခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အခုတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးအလှ၊ အဖုအထစ်နဲ့ အမို့အမောက်လေးတွေကို ကောင်လေးရဲ့ရှေ့မှာ အထင်းသား ပြသနေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် လည်ဟိုက်လေးမို့ ထင်ရှားနေတဲ့ ရင်ညွန့်ဖြူဖြူလေးနဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးအောက်က ရေးရေးလေး ပေါ်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေရဲ့ အရာက ထင်ထင်ရှားရှား ပြူးထွက်နေပါတယ်။ သူမရဲ့ စွင့်ကားပြီး နောက်သို့ ကော့ထွက်နေတဲ့ တင်သား ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွားကြီးတွေကလည်း ပိုးသားပျော့ပျော့အောက်မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြန်ပါတယ်။

မချောလေး ရတီတစ်ယောက် ရှက်လွန်းလို့ ကောင်လေးနဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲတော့ဘဲ ပန်းကန်တွေကိုသာ ခပ်မြန်မြန် ဆေးကြောနေမိပါတယ်။ ရှက်စိတ်နဲ့အတူ ကောင်လေးရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ကြည်နူးမိသလို ရင်တွေလည်း တုန်နေရပါတယ်။ ခံစားချက်မျိုးစုံက သူမရဲ့ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေပြီး၊ ကျန်တစ်စိတ်ကလည်း “သူ ကြည့်ပါစေတော့” ဆိုပြီး ကောင်လေးကို လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး ပြသပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေကလည်း ထိန်းမရအောင် ပေါ်ပေါက်လာနေမိပါတယ်။

အထူးဆန်းဆုံးကတော့ ၅ နှစ်တာအတွင်း ခင်ပွန်းသည် ဆုံးပါးသွားကတည်းက မဖြစ်စဖူး ကာမတောင့်တစိတ်လေးတွေက တဖွားဖွား ပေါ်လာနေမိတာပါ။ ကောင်လေးနဲ့ မကြာခဏ လက်ချင်းထိတွေ့မှုတွေက အခြားအရာတွေနဲ့ပါ ထိတွေ့ချင်လာတဲ့ အတွေးတွေ ရေးရေးပေါ်လာတော့ ရတီတစ်ယောက် မိမိရဲ့ စိတ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။ မရိုးသားကြတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ နှစ်ဦးသား ပန်းကန်တွေ ဆေးကြောပြီး စင်ပေါ် သယ်သွားကြစဉ်မှာတော့၊ ပန်းကန်က ရေအချို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေတာကို နှစ်ယောက်လုံး သတိမထားမိကြပါဘူး။

စိုင်းစိုင်းက ပန်းကန်တွေ သယ်ပေး၊ ရတီက စီပေးနဲ့ ခဏအကြာမှာ ပြီးသွားတော့ ရတီက မီးဖိုချောင်က မီးကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။ အမှောင်ထဲကနေ ထမင်းစားခန်းဆီ ပြန်အလာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ရေစက်တွေကို ရတီက နင်းမိပြီး ခြေချော်ကာ လှဲကျသွားမယ့် အလုပ်…

အနောက်က ကပ်လျှောက်လာတဲ့ စိုင်းစိုင်းက ကပြာကယာ လှဲကျတော့မယ့် ရတီရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို အားနဲ့ လှမ်းဆွဲပြီး ပြန်ထိန်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ထိုအခါ ရတီရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားတဲ့ အနေအထား ဖြစ်သွားသလို၊ ရတီမှာလည်း ကိုယ်လုံးလေး ယိုင်ပြီး အနောက်က စိုင်းစိုင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တစ်ကိုယ်လုံး ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။

မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ရတီရဲ့ ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်လေးကို စိုင်းစိုင်းက အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားလိုက်သလို၊ နှစ်ဦးသားရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးတွေက ပူးကပ်သွားပါတယ်။ စိုင်းစိုင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်က ရတီရဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရတီရဲ့ ချိုင်းအောက်ကနေ လျိုဝင်ကာ မို့မောက်နေတဲ့ ရင်သားကြီးတစ်ဖက်ပေါ် အုပ်မိုးကာ ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ နှစ်ဦးသား ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ ရတီမှာလည်း ရှက်လွန်းလို့ မလှုပ်ရဲသလို၊ စိုင်းစိုင်းကလည်း မလွှတ်ပေးသေးပါဘူး။

ထိုသို့ ဖက်တွယ်ထားစဉ်မှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲ အောင်အောင်ရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါး ဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အောင်အောင်က တယိန်းတယိုင်နဲ့ အိပ်ချင်မူးတူး ထွက်လာပြီး ထမင်းစားခန်းထဲက ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ရေပုလင်း ယူလိုက်ပါတယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး ရေမော့သောက်နေတာကို အမှောင်ထဲကနေ စိုင်းစိုင်းနဲ့ ရတီတို့က အထင်းသား မြင်နေရပါတယ်။ ကံကောင်းတာက သူတို့ နှစ်ဦး ဖက်တွယ်နေတဲ့ နေရာက မီးမှိတ်ထားတာမို့ အောင်အောင်က မမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အောင်အောင်ကလည်း တော်တော်နဲ့ ထမသွားသေးပါဘူး။