Chapter-03

ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် စိုင်းစိုင်း သည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် မြို့ပြင်သို့ အပျော်စီးလာစဉ် လမ်းဘေး၌ အထုတ်အပိုးနှင့် ပင်ပန်းစွာ လမ်းလျှောက်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဂျေသည် စိတ်ရင်းကောင်းစွာဖြင့် အဖိုးအိုကို ဆိုင်ကယ်တင်ကာ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရုံသာမက ထမင်းကျွေးကာ ဆေးဖိုးဝါးခပါ ကန်တော့ခဲ့သည်။

“သားလေးကို အဖိုး ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်… လူချစ်လူခင်များတဲ့ ဂါထာပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူများသားသမီးကိုတော့ မပြစ်မှားရဘူးနော်” ဟု အဖိုးအိုက ဆိုသည်။

စိုင်းစိုင်း က ရိုးသားစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မယူတော့ဘူး အဘ။ ကျွန်တော်က မိန်းကလေးချောချောလေးတွေတွေ့ရင် လိုချင်တာကြီးပဲ။ အဘပြောတဲ့ စည်းကမ်းကို ကျွန်တော် လိုက်နာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

အဖိုးအိုက စိုင်းစိုင်း ၏ ရိုးသားမှုကို သဘောကျကာ အားရပါးရ ရယ်မောလေတော့သည်။ “ဟားဟား… မင်းလို လူမျိုးကိုမှ ငါက ပေးချင်တာကွ။ ကဲ… လာခဲ့။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ၉ နေရာ ဆေးမင်ထိုးပေးမယ်။ ဒီဆေးမင်က ‘ကျားတကောင် မတထောင်’ အင်းကွက်ပဲ။ မင်းရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ဒီအင်းက ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မယ်။ တစ်ဖက်သားက မင်းရဲ့အလိုကို မငြင်းနိုင်အောင် ဒီအင်းက အစွမ်းပြလိမ့်မယ်”

အဖိုးအိုသည် ဂါထာများကို တတွတ်တွတ်ရွတ်ဆိုရင်း စိုင်းစိုင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အချက်အချာကျသော ၉ နေရာတွင် ဆေးမင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးနှံပေးလိုက်သည်။ စိုင်းစိုင်း သည် ထိုအချိန်က မသိခဲ့သည်မှာ ထိုအဖိုးအိုသည် ၁၀ နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ တောထဲမှ ထွက်လာတတ်သည့် အလွန်စွမ်းထက်သော ရှမ်းမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဆေးမင်ထိုးပြီးချိန်မှစ၍ စိုင်းစိုင်း ၏ သွေးသားထဲတွင် ထူးခြားသော နွေးထူးမှုနှင့်အတူ ဆွဲဆောင်မှု ညှို့ဓာတ်များ ကိန်းအောင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လင်္ကာဒီပမင်းသား၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း ထိုမှော်အင်းကွက်နှင့်အတူ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စိုင်းစိုင်း သည် မည်သည့်မိန်းမပျိုကိုမဆို သူ၏ ညှို့ဓာတ်ဖြင့် နလန်မထူနိုင်အောင် ဖမ်းစားနိုင်သည့် ထက်မက်သည့်မှော်အစွမ်းအစနှင့်ထူးခြားသည့်အင်းကွက်များသူ၏ကိုယ်ထဲတွင်တထပ်ထည်းပေါင်းစည်သွားပြီကိုသတိမထားလိုက်မိ။